Σε ανταπόκριση πρόσκλησης του Παραρτήματος της ΠΕΘ Ν. Λάρισας, ο Καθηγητής της Παιδαγωγικής-Χριστιανικής Παιδαγωγικής κ. Ηρακλής Ρεράκης και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Συνδέσμου μας, παρουσίασε τις «Παιδαγωγικές διαστάσεις του νέου Προγράμματος Σπουδών στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου», στις 14/01/2012. 

Όπου επισημάνθηκαν τα εξής:

α) Η κατάρτιση των Προγραμμάτων Σπουδών πραγματοποιήθηκε χωρίς να ζητηθεί η γνώμη τη Εκκλησίας, των Θεολογικών Σχολών και των Ενώσεων που εκπροσωπούν το σύνολο των θεολόγων.

β) Τα νέα Προγράμματα Σπουδών ανατρέπουν τόσο τον θεολογικό χαρακτήρα όσο και το ορθόδοξο περιεχόμενο του μαθήματος των Θρησκευτικών.

γ) Τα νέα Αναλυτικά Προγράμματα θέτουν ως πρωταρχικό μέλημα τους την διαχείριση της διαφορετικότητας εις βάρος της ολόπλευρης και αρμονικής ανάπτυξης της προσωπικότητας του μαθητή.

δ) Μετατρέπει τη Θεολογία της ορθοδόξου Εκκλησίας σε θεολογία πολυπολιτισμικότητας, θέτοντας τη διδασκαλία του μαθήματος στην υπηρεσία των στόχων της παγκοσμιοποίησης.

ε) Σε καμία τάξη του Δημοτικού και του Γυμνασίου δεν διατηρείται ως στόχος των Θρησκευτικών η σχέση με το Θεό και η καλλιέργεια της Ορθόδοξης χριστιανικής θρησκευτικής συνείδησης.

στ) Τα περιεχόμενα των Προγραμμάτων Σπουδών λαμβάνουν υπόψη τις προσληπτικές ικανότητες των μαθητών στους οποίους απευθύνονται προτείνοντας θεματολογίες που βρίσκονται ατό επίπεδο του Λυκείου και άνω.

ζ) Η υλη των Προγραμμάτων Σπουδών είναι δομημένη σε ένα θέμα πλαίσιο συγκρητισμού και θρησκειολογίας, δημιουργώντας προϋποθέσεις θρησκευτικής σύγχυσης και αδιαφορίας.

η) Τα Προγράμματα Σπουδών, όπως επισήμανε ο κ. καθηγητής, καταρτίσθηκαν εν αγνοία των γονέων των μαθητών και πρότεινε την ενημέρωση των Συλλόγων και των Ομοσπονδιών των Γονέων, οι οποίοι έχουν την αποκλειστική ευθύνη για τη θρησκευτική αγωγή των παιδιών τους.

θ) Αποτελούν παραπλάνηση των Ελλήνων οι εσκεμμένες προσπάθειες που γίνονται προκειμένου να παρουσιάζονται οι χώρες της Ευρώπης είτε ότι δεν περιλαμβάνουν το ΜτΘ στα προγράμματα των σπουδών τους είτε ότι αυτό διδάσκεται ως θρησκειολογία. Η αλήθεια είναι ότι στη μεγάλη τους πλειοψηφία οι χώρες της Ευρώπης συμπεριλαμβάνουν το χριστιανικό μάθημα στο πρόγραμμα σπουδών τους.

Επιπλέον τονίστηκε ότι

Το Μάθημα των Θρησκευτικών στην Ελλάδα δεν είναι ομολογιακού χαρακτήρα, αλλά το χαρακτηρίζουν έτσι αυτοί που φοβούνται την κατάργησή του ή τη μετατροπή του χαρακτήρα του και εκείνοι που εσκεμμένα το χαρακτηρίζουν έτσι, προκειμένου να το καταργήσουν ή να το μεταλλάξουν, όπως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση με το νέο πρόγραμμα σπουδών. 

Ο κ. Ρεράκης, αφού αναφέρθηκε αναλυτικά στο σκεπτικό του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου μίλησε για μετάλλαξη του μαθήματος, έκρινε ανησυχητική την εισαγωγή εννοιών ξένων προς την Ορθόδοξη Θεολογία, όπως «θρησκευτική πολυπολιτισμικότητα», «πολυφωνική διδασκαλία» και «πολιτισμικό και θρησκειολογικό περιεχόμενο» και εξέφρασε τις σοβαρές επιφυλάξεις του για το αν μπορούν μαθητές δημοτικού και γυμνασίου να ανταποκριθούν παιδαγωγικά στο υψηλό γνωσιολογικό και εννοιολογικό επίπεδο που θέτουν τα νέα πρόγραμματα σπουδών.

        Image

Αναρτήθηκε από: theologoi makedonias thrakis | Δεκέμβριος 23, 2011

Μήνυμα της Δ.Ε. για τα Χριστούγεννα

Image

Ο Σύνδεσμος Θεολόγων Μακεδονίας-Θράκης εύχεται σε όλα τα μέλη και τους φίλους του 

                 Καλά Χριστούγεννα και ευλογημένος ο νέος χρόνος 2012.

Αναρτήθηκε από: theologoi makedonias thrakis | Δεκέμβριος 8, 2011

Πρόσκληση σε Επιστημονική Εσπερίδα

                                                                                  7  Δεκεμβρίου 2011

Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι,

            

              Με ιδιαίτερη χαρά σας γνωρίζουμε την πρόσκληση του Εργαστηρίου Παιδαγωγικής-Χριστιανικής Παιδαγωγικής του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ. Η εκδήλωση εντάσσεται στα πλαίσια του προγράμματος εκδηλώσεων του Εργαστηρίου για την Χριστιανική Αγωγή και τον Πολιτισμό. Η παρουσία όλων των μελών μας κρίνεται απαραίτητη.

 

                                                                                   Από τη Διοικούσα Επιτροπή.

                

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Image

Το Εργαστήριο Παιδαγωγικής – Χριστιανικής Παιδαγωγικής

σας προσκαλεί στην Επιστημονική Εσπερίδα με θέμα:

 

 π α ι δ ε ί α   &   π α ι δ ί

 στο έργο του Παπαδιαμάντη

 

που θα πραγματοποιηθεί την

Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2011 και ώρα 18.00,

στο Αμφιθέατρο της Θεολογικής Σχολής (1ος όροφος),

στο κτίριο της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

 

Με κάθε τιμή,

 

Ο Διευθυντής του Εργαστηρίου

Καθηγητής Ηρακλής Ρεράκης

 

            Το Πρόγραμμα της Εσπερίδας έχει ως εξής:

18.00 Χαιρετισμοί

 

Προβολή βίντεο με στοιχεία από τη βιογραφία

και το έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

 

18.15 «Ο Παπαδιαμάντης και τα “φώτα” της Ευρώπης»

Αθανάσιος Καραθανάσης,

Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ – Πρόεδρος Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας 

Συζήτηση

 

18.50 «Η αγωγή του παιδιού στον Παπαδιαμάντη»

Ηρακλής Ρεράκης,

Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Συζήτηση

 

19.25 «Παιδικά όνειρα στον Παπαδιαμάντη:

         τα δαιμόνια στο ρέμα και η βασιλική δρυς»

Μαρία Ιατρού,

Επ. Καθηγήτρια Φιλοσοφικής Σχολής ΑΠΘ

Συζήτηση

 

20.00 «O λόγος του παιδιού και οι λειτουργίες του

         στα διηγήματα του Παπαδιαμάντη»

Mαρία Καραΐσκου,

Λέκτορας Σχολής Επιστημών Αγωγής Πανεπιστημίου Κρήτης

Συζήτηση

 

20.35 Μεταπτυχιακοί φοιτητές διαβάζουν Παπαδιαμάντη

 

 

*Θα προεδρεύσει ο καθηγητής Κωνσταντίνος Χρήστου

                    

Αναρτήθηκε από: theologoi makedonias thrakis | Νοέμβριος 4, 2011

Ενημερωτικό Σημείωμα για τους εκπαιδευτικούς Θεολόγους

Θεσσαλονίκη, 4 Νοεμβρίου 2011

Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι,

Με την ευκαιρία της πρόσφατης έναρξης της νέας σχολικής και ακαδημαϊκής χρονιάς 2011-2012, θα θέλαμε να εκφράσουμε προς όλους τους συναδέλφους (διορισμένους και αδιόριστους) τις θερμότερες ευχές μας για καλή επιτυχία, πνευματική προκοπή και κάθε πρόοδο στη μελέτη των θεολογικών γραμμάτων.

Δυστυχώς η φετινή έναρξη της νέας εκπαιδευτικής περιόδου σημαδεύτηκε από τις θλιβερές οικονομικές εξελίξεις για την πατρίδα μας. Οι συνέπειες τους στο πιο ελπιδοφόρο κομμάτι της χώρας μας, τη νεολαία είναι εμφανείς και θα πρέπει να μας προβληματίσουν. Θεωρούμε επιβεβλημένη πλέον την ανάληψη δραστικών πρωτοβουλιών από τους πνευματικούς ταγούς, ιδιαιτέρως δε την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, για την ανάδειξη μιας νέας πορείας, πρωτίστως πνευματικής αλλά και πρακτικής στα πλαίσια της κοινωνικής της διακονίας.

Η πορεία των θεμάτων για το Μάθημα των Θρησκευτικών στην τυπική εκπαίδευση, η θέση της ειδίκευσής μας στις νέες δομές που αναπτύσσονται για τη δια Βίου Μάθηση και τις ευκαιρίες που διανοίγονται, η απορρόφηση των λαϊκών θεολόγων σε όλες τις διακονίες της Εκκλησίας μας, είναι ζητήματα που με άοκνο ενδιαφέρον θα υπηρετήσουμε και τη φετινή χρονιά.

Με την ευκαιρία σάς γνωρίζουμε τις ενέργειες μας για το θέμα αποκλεισμού των εκπαιδευτικών Θεολόγων από τα Προγράμματα Τεχνολογιών, Πληροφορίας & Επικοινωνιών (ΤΠΕ) β’ επιπέδου. Ο Πρόεδρος του Οργανισμού Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών με τον οποίο επικοινωνήσαμε μας ενημέρωσε ότι δεν οργανώθηκε το εν λόγω Σεμινάριο για τους Θεολόγους επειδή δεν ήταν έτοιμο το λογισμικό από το αντίστοιχο τμήμα Θεολόγων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και ότι για τον ίδιο λόγο έμειναν εκτός και άλλες ειδικότητες.
Στο σημείο αυτό αισθανόμαστε την ανάγκη να τονίσουμε ότι ο όποιος αποκλεισμός είναι αντισυνταγματικός, πέρα από το γεγονός ότι δημιουργεί αδικίες για τον κλάδο μας. Εκφράζουμε τη δυσφορία μας και ζητούμε να αποκατασταθεί σύντομα η αδικία, όπως άλλωστε δεσμεύτηκε γι’ αυτό και ο Πρόεδρος του Οργανισμού (ΟΕΠΕΚ), με την προϋπόθεση ότι θα λάβει το λογισμικό από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο.

Τέλος καλούμε σε ενεργητικό ενδιαφέρον, όλους τους συναδέλφους για τις εξελίξεις που αναμένονται, καθώς και τις αποφάσεις που δρομολογούμε, για την ανανέωση του διοικητικού σχήματος του Συνδέσμου μας, ώστε να καταρτιστεί ένα σύγχρονο και ενιαίο διεκδικητικό πλαίσιο και με τις υπόλοιπες Ενώσεις των Θεολόγων.

Εκ της Διοικούσας Επιτροπής.

Αναρτήθηκε από: theologoi makedonias thrakis | Ιουνίου 16, 2011

Ενημέρωση

Προς τα μέλη του Συνδέσμου Θεολόγων Μακεδονίας – Θράκης

Σας ενημερώνουμε ότι 2 εξέχοντα μέλη του Συνδέσμου μας κατέρχονται ως υποψήφιοι στις εκλογές για την ανάδειξη Προέδρου
και Αναπληρωτή Προέδρου του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας
θα διεξαχθούν στις 17 Ιουνίου 2011 στο Δ’ αμφιθέατρο της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ.
Διάρκεια εκλογών 10.00 π. μ. – 17.00 μ.μ.
Υποψήφιος Πρόεδρος κ. Αθανάσιος Καραθανάσης και υποψήφιος για τη θέση του Αναπλ. Πρόεδρου ο κ. Ηρακλής Ρεράκης.

Η συμμετοχή των μεταπτυχιακών φοιτητών και υποψηφίων διδακτόρων – μελών μας θεωρείται απαραίτητη.

Από την ομάδα διαχείρισης του Ιστολογίου

Αναρτήθηκε από: theologoi makedonias thrakis | Ιουνίου 3, 2011

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ Θ. Μ. ΣΤΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΔΒΜΘ
για το Θ.Μ. στο «Τεχνολογικό Λύκειο»

Μια ακόμη διάψευση των προσδοκιών μας για μια ουσιαστική αναβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης μέσω και του Θρησκευτικού Μαθήματος, στις νέες δομές που αναπτύσσονται για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, ήρθε να προστεθεί με τις ανακοινώσεις του Υπουργείου Παιδείας για το Τεχνολογικό Λύκειο.
Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση μέχρι σήμερα είναι άκρως απογοητευτική, αναφορικά με την γενικής παιδείας μόρφωση που παρέχει στους μελλοντικούς τεχνίτες και επαγγελματίες της χώρας μας.
Η εποχή μας με τις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις, τον καταιγισμό των πληροφοριών, τις συγχύσεις που προκαλεί η αλματώδης ανάπτυξη των θετικών και εμπειρικών κλάδων, προϋποθέτει τη δόμηση ισχυρών ηθικά προσωπικοτήτων, την αναγνώριση αξιακών προτύπων και τη δυνατότητα κριτικής σκέψης στην εφαρμογή των κανόνων δεοντολογίας, που τόσο αναγκαίοι καθίστανται στη σημερινή κοινωνική σφαίρα της αλληλεπίδρασης.
Η υψηλή παιδαγωγική αξία, η δια-θεματική δυναμική, η προσαρμοστικότητα σε ιδιαίτερες απαιτήσεις και σε καινοτόμες διδακτικές πρακτικές του Μαθήματος των Θρησκευτικών είναι γνωστές, αναγνωρισμένες, μετρήσιμες και έχουν επισταμένως υποστηριχθεί κατά καιρούς από τις επιστημονικές ενώσεις των Θεολόγων.
Με το υπόμνημά μας αυτό καλούμε την πολιτική ηγεσία και τους υπηρεσιακούς παράγοντες του Υπουργείου Παιδείας, να αφουγκραστούν την αγωνία μας για τη νέα μορφή της επαγγελματικής – τεχνικής εκπαίδευσης, η οποία θα πρέπει να ξεπεράσει τις αγκυλώσεις του χτες και να εμπλουτιστεί ικανοποιητικά με ανθρωπιστικά μαθήματα μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και το Μάθημα των Θρησκευτικών.
Το γεγονός ότι στην επόμενη σχολική χρονιά (2011 -2012), θα εφαρμοσθεί μεταβατικό ωρολόγιο πρόγραμμα σπουδών στην Α’ τάξη των ΕΠΑ.Λ, δίνει την ευκαιρία να προλάβουμε μια ακόμη μεταρρύθμιση της τεχνικής εκπαίδευσης «άνευρη» ως προς την ουσιαστική της σχέση με τη Γενική Παιδεία. Με το ίδιο σθένος και την ίδια αγωνία ως προς την τύχη της θρησκευτικής αγωγής στο Νέο Λύκειο, σας καλούμε για άμεση επανεξέταση της θέσης του Θ.Μ. και στο Τεχνολογικό Λύκειο. Εξάλλου, η Α’ τάξη είναι κοινή και για τους δύο τύπους της μεταγυμνασιακής εκπαίδευσης.
Οι θέσεις μας εδράζονται στο γεγονός ότι και με τις προτάσεις που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας για ακόμη μία φορά το Θ.Μ. περιθωριοποιείται και περιορίζεται στο πλαίσιο της μονόωρης διδασκαλίας η οποία έχει αποδειχθεί παιδαγωγικά ως λάθος. Επισημαίνουμε ότι το Θ.Μ. , μέσα από τη θεματική, τη διαλεκτική και τις προσεγγίσεις του, μπορεί να συμβάλλει αποτελεσματικά στην ηθική, ψυχική και κοινωνική «θωράκιση» των μαθητών, έναντι των προκλήσεων του νέου κόσμου που έρχεται και να καλλιεργήσει αυθεντικά το σεβασμό στον «άλλο», την ειρήνη και την αλληλεγγύη μεταξύ ανθρώπων και λαών.
Το Θ.Μ. δεν αποτελεί ένα ακόμη θεωρητικό μάθημα από το χώρο των κοινωνικών επιστημών, αλλά μπορεί να καταστεί ένα πολυδύναμο εργαλείο αγωγής. Με άξονα την ψυχική συγκρότηση και την πνευματική ωρίμανση των μαθητών, το Θ.Μ. συμβάλλει εκτός των άλλων στην ιστορική και γλωσσική κατάρτιση των μαθητών, στη διαμόρφωση της πολιτισμικής τους συνείδησης, στην περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση, στην καλλιέργεια του ηθικού προβληματισμού σε τέτοιο βαθμό, που κανένα άλλο μάθημα δεν μπορεί να προσφέρει.
Παρακαλούμε για την άμεση ανταπόκρισή σας προ των ενστάσεων μας, προκειμένου να επιτευχθεί μια ορθότερη μεταρρύθμιση της τεχνολογικής εκπαίδευσης, που να έχει ως κύριο στόχο, παράλληλα με την επαγγελματική εξειδίκευση, την πνευματική, κοινωνική, πολιτισμική και τελικά ανθρωπιστική κατάρτιση των νέων μας.

Η Διοικούσα Επιτροπή

Αναρτήθηκε από: theologoi makedonias thrakis | Μαΐου 2, 2011

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σ Υ Ν Δ Ε Σ Μ Ο Σ Θ Ε Ο Λ Ο Γ Ω Ν Μ Α Κ Ε Δ Ο Ν Ι Α Σ – Θ Ρ Α Κ Η Σ
Γραφείο 404, Θεολογική Σχολή ΑΠΘ, 54624 Θεσσαλονίκη
Τηλ. Επικ.– fax: 2310 997113, mail: theologoi@gmail.com, https://theologoi.wordpress.com

Θεσσαλονίκη, 2.05.2011
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΘΕΣΕΙΣ – ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΣΤΟ ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ

Κατά τη συνάντηση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος με εκπροσώπους των Θεολογικών Σχολών και των Θεολογικών Ενώσεων και Συνδέσμων της χώρας την 30η Απριλίου 2011 στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος (Ι. Μ. Πεντέλης) το σύνδεσμό μας εκπροσώπησν τα μέλη του Συνδέσμου, ο καθηγητής της Παιδαγωγικής του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας κ. Ηρακλής Ρεράκης και ο υποψ. Διδάκτωρ του ίδιου Τμήματος θεολόγος Καθηγητής Ευάγγελος Πεπές, οι οποίοι μετέφεραν στη συνάντηση τις παρακάτω θέσεις του Συνδέσμου:
Η Εκκλησία, με βάση τη θεολογική και την ανθρωπολογική της διδασκαλία, έχει μια ολιστική προσέγγιση ως προς την παιδεία του νέου ανθρώπου. Στο σχέδιο για το Νέο Λύκειο γίνεται ένα παιδαγωγικό και ανθρωπολογικό λάθος, αφού υπερτιμάται η οικονομική και επαγγελματική πλευρά της μόρφωσης του νέου και υποβαθμίζεται η πνευματική, ηθική, κοινωνική και συναισθηματική. Είναι παράδοξο να προσπαθούμε να πείσουμε το Υπουργείο της Παιδείας για το τι σημαίνει ολοκληρωμένη παιδεία, μόρφωση και αγωγή ή πώς μορφώνεται στο σχολείο ο μαθητής για να γίνει ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος.
Ο ισχύων εκπαιδευτικός νόμος 1566 του 1985 στο 1ο άρθρο και στην 1η παράγραφο, αναφερόμενος στο θέμα αυτό, είναι εντελώς σαφής: «Σκοπός της Εκπαίδευσης είναι να συμβάλλει στην ολόπλευρη, αρμονική και ισόρροπη ανάπτυξη των διανοητικών και ψυχοσωματικών δυνάμεων των μαθητών. Ειδικότερα υποβοηθεί τους μαθητές να γίνονται ελεύθεροι, υπεύθυνοι δημοκρατικοί πολίτες, να εμπνέονται από αγάπη προς τον άνθρωπο, τη ζωή και τη φύση, να διακατέχονται από πίστη προς την πατρίδα και τα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης και να αποκτούν μέσα από τη σχολική τους αγωγή κοινωνική ταυτότητα και συνείδηση». Το Σύνταγμα επίσης (άρθρ. 16) ορίζει σαφώς ως στόχο της ελληνικής παιδείας την «ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης».
Δεν κατανοούμε τους λόγους, που το Υπουργείο παιδείας παραβαίνει το Σύνταγμα και τον ίδιο τον ισχύοντα εκπαιδευτικό νόμο, σύμφωνα με τον οποίο μία από τις κύριες λειτουργίες του σχολείου είναι η κοινωνικοποίηση του μαθητή, που σημαίνει μια εσωτερίκευση τρόπων σκέψης και ζωής, συμπεριφορών, στάσεων, προτύπων, αρετών αξιών, που έχουν κληροδοτηθεί ως ελληνική ταυτότητα, μέσα από τη ζώσα κοινωνικοπολιστισμική και εκκλησιαστική παράδοση.
Το νέο σχέδιο για το Λύκειο, ειδικά σ’ αυτήν την ιστορική συγκυρία, θα έπρεπε, όχι να μειώνει, αλλά να ενισχύει τη γενική ανθρωπιστική κατάρτιση. Είναι αναγκαίο να βλέπουμε προφητικά το μέλλον, οπλίζοντας τους νέους μας, όχι μόνον με προσόντα που προάγουν την παραγωγικότητα, αλλά και με στοιχεία που τους βοηθούν να αντιμετωπίζουν με ανθρώπινο πρόσωπο και με κοινωνική, ηθική και πνευματική ευθύνη τις καταστάσεις, τις δυσκολίες και τα προβλήματα της ζωής, προσβλέποντας στην αιωνιότητα.
Είναι απορίας άξιον πως, ενώ η ίδια η υπουργός τονίζει ότι το νέο Λύκειο στοχεύει σε «αξίες», «συλλογικότητα», «αλληλεγγύη», «σεβασμό στους άλλους», ώστε να μπορεί να γίνει ο μαθητής «συνειδητός Έλληνας πολίτης του κόσμου, γνώστης της ταυτότητάς του στο σύγχρονο ανταγωνιστικό περιβάλλον», στη συνέχεια υποβαθμίζει και αποδυναμώνει το μάθημα των θρησκευτικών, που, εκτός από τον πνευματικό και θεολογικό του προσανατολισμό, αποτελεί, επίσης, ένα βασικότατο ανθρωπιστικό και κοινωνικό μάθημα του σχολικού Προγράμματος, που υπηρετεί σε βάθος τους παραπάνω στόχους που θέτει και η ίδια η Υπουργός.

Γι΄ αυτούς τους λόγους καταλήγουμε στις παρακάτω προτάσεις:

1. Ως προς το θέμα της προαιρετικότητας του θρησκευτικού μαθήματος στη Γ΄ Λυκείου, θεωρούμε ότι η καθιέρωσή της, είναι βέβαιο ότι θα πλήξει κυριολεκτικά το όλον της Γενικής Παιδείας στο Λύκειο. Ο έφηβος στην ηλικία αυτή έχει αναπτύξει την ικανότητα της κριτικής του σκέψης και θα μπορούσε, πλέον, μέσα από ένα δημιουργικό διάλογο και μια πλούσια θεματολογία, όπως αυτή που του προσφερόταν έως τώρα, στο μάθημα της χριστιανικής ηθικής να συνειδητοποιεί και να αφομοιώνει αξίες, πρότυπα και τρόπους ζωής, που απαιτούνται για την ολοκλήρωση της προσωπικότητάς του. Η τοποθέτηση του Θρησκευτικού μαθήματος στο Πρόγραμμα της Γ΄ Λυκείου σε μια θέση που είναι βέβαιο ότι κανείς μαθητής δεν θα το επιλέξει, αφού θα προτιμήσει αναγκαστικά άλλα μαθήματα που σχετίζονται άμεσα με τις πανελλαδικές εξετάσεις και την επιτυχία του σ’ αυτές, στερείται παιδαγωγικής θεμελίωσης.
Υπογραμμίζεται ότι η θεματολογία της διδακτέας ύλης της Γ΄ Λυκείου περιλαμβάνει θέματα ανεκτίμητης σπουδαιότητας για την ολοκλήρωση της διαδικασίας κοινωνικοποίησης του μαθητή όπως: Η ηθική συνείδηση, η ελευθερία, το κοινωνικό πρόβλημα, η ειρήνη, τα δύο φύλα, ο γάμος, η οικογένεια, η αυτοκτονία, τα ναρκωτικά, ο προβληματισμός για την τεχνολογία, το οικολογικό πρόβλημα, η βιοηθική, ο προβληματισμός για την πληροφορική και τα ΜΜΕ, το πρόβλημα του άγχους, η χαρά, η λύπη, το θέμα του θανάτου κ.ά.
Στην πραγματικότητα είναι πλέον εμφανές ότι το θρησκευτικό μάθημα, με αυτή την υποβάθμισή του στο επίπεδο του επιλεγομένου, εντάσσεται μόνον τυπικά στο πρόγραμμα της Γ΄ Λυκείου. Η πρότασή μας είναι να παραμείνει το μάθημα υποχρεωτικό και να γίνει δίωρο στη Γ΄ Λυκείου.

2. Ως προς το θέμα της μονόωρης διδασκαλίας του θρησκευτικού μαθήματος στη Β΄ Λυκείου, θωρούμε θετική την πρόταση για τη διατήρηση της υποχρεωτικότητάς του στη Β΄ Λυκείου. Η εμπειρία μας, όμως, δείχνει ότι η μία ώρα διδασκαλίας είναι ανεπαρκής και μη αποτελεσματική. Η ίδια η Υπουργός ενώ τόνισε στην πρότασή της ότι «η έννοια του μονόωρου μαθήματος δεν υφίσταται στο νέο Λύκειο» στη συνέχεια, εντελώς αυθαίρετα και άνευ αιτιολόγησης καθιστά μόνο το μάθημα των θρησκευτικών μονόωρο σε σχέση με όλα τα μαθήματα του Λυκείου.
Τονίζεται ότι στη Β΄ Λυκείου οι μαθητές έχουν την ευκαιρία να διδαχθούν συστηματικά και με κριτική σκέψη θέματα πίστεως και υπαρξιακά όπως: Δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου, παράδοση, πίστη και πλουραλισμός, φανατισμός και ανεξιθρησκία, θρησκεία και κράτος, ελληνισμός και χριστιανισμός, πίστη και επιστήμη, χριστιανισμός και πολιτισμός. Διδάσκονται ακόμα το φαινόμενο της θρησκείας και βασικά στοιχεία για τα σπουδαιότερα θρησκεύματα και τις πιο διαδεδομένες θρησκευτικές κινήσεις του κόσμου, όπως η αρχαία ελληνική θρησκεία, ο Ιουδαϊσμός, το Ισλάμ, ο Ινδουισμός, ο Βουδισμός, η γιόγκα κ.ά. Είναι βέβαιο ότι ο θεολόγος καθηγητής με μία ώρα μόνον στη Β΄ Λυκείου δεν θα μπορέσει να διεξέλθει τα θέματα αυτά επαρκώς.
Η πρότασή μας είναι να παραμείνει το μάθημα στη Β΄ Λυκείου δίωρο.

3. Ως προς το θέμα της αλλαγής του τίτλου του μαθήματος στη Β΄ και Γ΄ Λυκείου θεωρούμε εντελώς αυθαίρετη την πράξη του Υπουργείου Παιδείας, διότι έτσι επιχειρείται μετατροπή του χαρακτήρα του μαθήματος προς μια θρησκειολογική κατεύθυνση, χωρίς διάλογο και διαβούλευση, χωρίς παιδαγωγική επεξεργασία με όλους τους εμπλεκόμενους θεολογικούς φορείς και κυρίως χωρίς την ενημέρωση και τη γνώμη της Εκκλησίας.
Σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες οι Εκκλησίες έχουν καθοριστικό λόγο και ρόλο για όλα τα θέματα που αφορούν στη θρησκευτική αγωγή και μόνον στη χώρα μας συμβαίνει αυτό το παράδοξο φαινόμενο, κατάλοιπο ίσως μιας ιδεολογικής προκατάληψης και ενός συνδρόμου προοδευτισμού, που διακατέχει διαχρονικά τους εκάστοτε ιθύνοντες του Υπουργείου Παιδείας ως προς τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών.
Ωστόσο το θέμα αυτό είναι ένα θέμα παιδείας των ελλήνων και όχι θέμα ιδεολογικών συναρτήσεων ή συμβιβασμών και υπολογισμών. Δεν γνωρίζουμε τους λόγους που στρέφει το Υπουργείο το μάθημα σε μια τέτοια θρησκειολογική κατεύθυνση, αντίθετη με τη Νομοθεσία και τη θρησκευτική ταυτότητα και συνείδηση των ορθοδόξων Ελλήνων γονέων και πολιτών. Θεωρούμε ότι το θέμα αυτό είναι πάρα πολύ σπουδαίο και προδιαγράφει προθέσεις μη ειλικρινούς διαλόγου, ελλιπούς συνεργασίας και αλληλοκατανοήσεως της Πολιτείας έναντι της Εκκλησίας. Ελπίζουμε να μην χρησιμοποιηθεί το θέμα των αλλοδαπών μαθητών, που κατά καιρούς χρησιμοποιείται ως επιχείρημα, για τη μετατροπή του μαθήματος σε θρησκειολογικό, χωρίς ουσιαστικά παιδαγωγικά και επιστημονικά ερείσματα.

Για το επιχείρημα αυτό πρέπει να επισημανθούν τα παρακάτω:
Α. Δεν έχει καταστεί έως τώρα εφικτός ο προσδιορισμός του ακριβούς αριθμού των αλλοδαπών, που βρίσκονται στη χώρα, ούτε οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Είναι προφανές, από την άλλη πλευρά, ότι η επιτυχία μιας εκπαιδευτικής πολιτικής, ευαισθητοποιημένης σε θέματα αλλοδαπών, εξασφαλίζεται μόνον έπειτα από την καταγραφή των ποσοτικών και ποιοτικών στοιχείων των αλλοδαπών της χώρας καθώς επίσης και του ποσοστού των αλλοδαπών μαθητών που φοιτούν στο Λύκειο.
Β. Οι αλλαγές στο μάθημα των θρησκευτικών γίνονται στο όνομα των αλλοδαπών αλλά όχι με βάση τις εκπεφρασμένες τους πεποιθήσεις και προτάσεις. Οι αλλοδαποί είναι οργανωμένοι σε συλλόγους και συνδέσμους. Η καταγραφή των θέσεών τους, σχετικά με το μάθημα των θρησκευτικών και των πιθανών προτάσεών τους, θα αποτελούσε ασφαλέστερο και αντικειμενικότερο οδηγό από την προσωπική εκτίμηση ειδικών και μη, οι οποίοι κατά καιρούς προτείνουν, στο όνομά τους, αλλαγές για το μάθημα των θρησκευτικών. Πάντως ένα ασφαλές δείγμα των προθέσεων των αλλοδαπών έναντι του μαθήματος των θρησκευτικών, το οποίο, όμως, συστηματικά και μεθοδευμένα δεν λαμβάνει υπόψη το Υπουργείο Παιδείας και όλοι οι άλλοι θρησκειολογούντες, είναι η συμμετοχή της συντριπτικής πλειονοψηφίας των αλλοδαπών μαθητών στη διδασκαλία του μαθήματος στο σχολείο, αν και, με βάση τις Υπουργικές Αποφάσεις, δικαιούνται απαλλαγής.
Πρέπει να σημειωθεί μάλιστα ότι πολλοί από τους αλλοδαπούς αντιμετωπίζουν το μάθημα των θρησκευτικών ως ένα από τα μαθήματα που θα τους βοηθήσουν ουσιαστικά στην πλήρη ένταξή τους στην ελληνική κοινωνία.
Η πρότασή μας είναι να παραμείνουν και για τις δύο τάξεις (Β΄ και Γ΄ Λυκείου) οι μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμενοι τίτλοι του μαθήματος των θρησκευτικών, δηλαδή, για τη Β΄ Λυκείου «Χριστιανισμός και Θρησκεύματα» και για τη Γ΄ Λυκείου «Θέματα Χριστιανικής Ηθικής», διότι κατά γνώμη μας δεν υφίστανται αντικειμενικοί και επιστημονικοί λόγοι αλλαγής του χαρακτήρα του μαθήματος στο Λύκειο.
Με βάση τα παραπάνω επισημαίνουμε την αναγκαιότητα βελτιώσεων του σχεδίου που είδε το φως της δημοσιότητας και καλούμε την Υπουργό Παιδείας να τηρήσει τις υποσχέσεις της, σχετικά με τη δυνατότητα διαβούλευσης με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς και την Εκκλησία, προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι θέσεις, ώστε να προκύψει το τελικό βελτιωμένο Πρόγραμμα του Νέου Λυκείου.

H ΔΙΟΙΚΟΥΣΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Αναρτήθηκε από: theologoi makedonias thrakis | Απρίλιος 21, 2011

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΕΥΧΕΣ

Μ. Πέμπτη 21-04-2011

Αγαπητές συναδέλφισες
Αγαπητοί συνάδελφοι,

Τις άγιες ημέρες που διερχόμαστε έχουμε τη θαυμάσια ευκαιρία να αναλογιστούμε και να βιώσουμε τα σεπτά πάθη του Κυρίου μας. Και είναι μια ακόμη ιδανική ευκαιρία για ησυχία και άσκηση, για μετάνοια και κάθαρση, για τον αναγκαίο αυτοέλεγχο και αυτοκριτική που θα μας οδηγήσει στην βελτίωση του εαυτού μας και κατ’ επέκταση του συνόλου.

Στην υλιστική εποχή που ζούμε, όπου οι κοινωνίες του κόσμου τούτου μας ωθούν στην ατομοκρατία, επικυρώνεται -δυστυχώς- η ποικιλία των ελαττωμάτων και των προβλημάτων μας, όπως είναι: η αποξένωση και η ιδιοτέλεια, με τις θλιβερές συνέπειές της, η τρομοκρατία, η περιβαλλοντική καταστροφή, η ανισότητα των δύο φύλων, η εγκληματικότητα, οι εθνοφυλετικές διακρίσεις και άλλα γνωστά λυπηρά φαινόμενα αποϊεροποίησης του ανθρώπινου βίου και υποτίμησης της αξίας της ανθρώπινης ζωής.

Οι απαντήσεις σε αυτές τις προκλήσεις βρίσκονται στην Εκκλησία μας. Ιδιαίτερα τις ημέρες αυτές της Μεγάλης Εβδομάδας, που βιώνουμε τη μεγάλη φιλανθρωπία του Χριστού και την Σταυρική Του θυσία, ας μη λησμονούμε ότι αυτή έγινε για την σωτηρία του ανθρώπου και του κόσμου.

Η πρόσκληση του Κυρίου μας είναι σταυρική και ταυτόχρονα αναστάσιμη, απευθύνεται σε όλους μας και στον καθένα ξεχωριστά. Το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεώς Του, της νίκης Του επί της φθοράς και του θανάτου, προσφέρει στους δύσκολους καιρούς που περνάμε χαρά, αισιοδοξία και ελπίδα.
Γιατί, όπως σημειώνει και ο ιερός Χρυσόστομος, «η λύπη είναι μόνο για την αμαρτία, σε όλα τα άλλα απαιτείται γενναιότητα».
Με αγωνιστικό φρόνημα λοιπόν, εμπρός στις δυσκολίες της ζωής και στα προβλήματα του κλάδου μας, ευχόμαστε ολόψυχα σε όλα τα μέλη και τους φίλους του Συνδέσμου μας Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση.

Η Διοικούσα Επιτροπή

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με αφορμή τις ανακοινώσεις του Υπουργείου Παιδείας δια Βίου Μάθησης & Θρησκευμάτων για το «νέο Λύκειο» αισθανόμαστε την ανάγκη να εκφράσουμε την έντονη δυσαρέσκεια και απογοήτευση των μελών μας για την εκ νέου υποβάθμιση της θέσης του Θρησκευτικού Μαθήματος.
Η υποτίμηση αυτή συνίσταται στην μεγάλη μείωση των ωρών διδασκαλίας του (περίπου 40%) αφού στη μεν Β΄ Λυκείου το μάθημα των θρησκευτικών έγινε από (2) ώρες υποχρεωτικές που ήταν (1) ώρα υποχρεωτική, στη δε Γ΄Λυκείου από (1) ώρα υποχρεωτική που ήταν έγινε (2) ώρες επιλογής. Επισημαίνουμε στο σημείο αυτό την τραγελαφική αντίφαση της Υπουργού, σύμφωνα με την οποία στο ίδιο το Σχέδιο τονίζει ότι «η έννοια του «μονόωρου» μαθήματος δεν υφίσταται στο νέο Λύκειο» και στη συνέχεια η ίδια παραβιάζει αυτό που λέει, με αποτέλεσμα το μοναδικό μάθημα στο Νέο Λύκειο, που μένει με μία ώρα εβδομαδιαίως είναι αυτό των θρησκευτικών της Β΄Λυκείου.
Ως προς τη Γ΄Λυκείου, το μάθημα των θρησκευτικών, εμμέσως πλην σαφώς «εξαφανίζεται», αφού τοποθετείται ως μάθημα επιλογής, μεταξύ άλλων σπουδαίων για τους μαθητές επιλεγομένων, στα οποία εξετάζονται στις πανελλαδικές τους εξετάσεις. Ποιος μαθητής θα αφήσει, για παράδειγμα, ένα επιλεγόμενο μάθημα ειδίκευσης της κατεύθυνσής του π.χ. ειδίκευση στα Λατινικά, στην Ιστορία, στη Χημεία κ.ά και θα προτιμήσει αντ΄ αυτού το μάθημα των θρησκευτικών!
Αναφορικά με την βίαιη και απρόσμενη μετατροπή του τίτλου του μαθήματος σε: «Θρησκεία και κόσμος», έχουμε να παρατηρήσουμε ότι, παρά τις περί του αντιθέτου εξαγγελίες από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου, δεν προηγήθηκε ένας ειλικρινής, εξαντλητικός και ευρύς διάλογος με όλους τους φορείς του θεολογικού κόσμου. Τρανή απόδειξη αυτού είναι ότι τόσο η πολιτική ηγεσία όσο και οι υπηρεσιακοί παράγοντες, αγνόησαν συστηματικά όλες τις επιστολές και παρεμβάσεις του Συνδέσμου μας αλλά και άλλων φορέων του κλάδου μας (Θεολογικές Σχολές, ΠΕΘ, Συνδέσμους Θεολόγων, Συλλόγους Μεταπτυχιακών φοιτητών).
Η όποια αναμόρφωση, βελτίωση ή αλλαγή του τίτλου ή του χαρακτήρα του Θρησκευτικού Μαθήματος, των σκοπών και των στόχων του στο ελληνικό σχολείο έπρεπε να είναι προϊόν ελεύθερης συν-απόφασης, συμμετοχής, διαλόγου και προπαντός σεβασμού στην παράδοση, την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου μας και όχι μονομερής απόφαση, που προαναγγέλθηκε δια στόματος της κυρίας Υπουργού από το βήμα του London School of Economics και στη συνέχεια ανακοινώθηκε, χωρίς, μάλιστα, να διευκρινισθεί, αν και πότε θα γίνει διάλογος και διαβούλευση επ΄ αυτού.
Συντασσόμενοι με το κοινό αίσθημα του ελληνικού λαού, της εκπαιδευτικής κοινότητας, της Ιεραρχίας της Εκκλησίας αλλά και με τη διαπίστωση που έχει κάνει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός ότι τα αίτια της οικονομικής κρίσης είναι αποτέλεσμα πνευματικής και ηθικο-κοινωνικής παρακμής, πιστεύουμε στην αναγκαιότητα μιας πιο πλούσιας και πιο ουσιαστικής ανθρωπιστικής παιδείας στη πατρίδα μας.
Είναι απορίας άξιον, λοιπόν, ότι αντί να ενισχύεται μειώνεται το μάθημα των θρησκευτικών, ένα βασικό κοινωνικό και ανθρωπιστικό μάθημα, το οποίο είναι από τα σπουδαιότερα, αφού μπορεί να προσφέρει στους μαθητές αυτά που η ίδια η υπουργός τονίζει: «αξίες», «συλλογικότητα», «αλληλεγγύη» και «σεβασμό στους άλλους», ενώ ταυτόχρονα μειώνονται και οι πιθανότητες να γίνει ο μαθητής, κατά την Υπουργό, «συνειδητός Έλληνας πολίτης του κόσμου, γνώστης της ταυτότητάς του στο σύγχρονο ανταγωνιστικό περιβάλλον».
Επισημαίνουμε την αναγκαιότητα βελτιώσεων του σχεδίου που είδε το φως της δημοσιότητας και καλούμε την Υπουργό Παιδείας να κρατήσει τις υποσχέσεις της, σχετικά με τη διαβούλευση και τη συζήτηση με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι θέσεις μας και να βγει έτσι το τελικό βελτιωμένο Πρόγραμμα του Νέου Λυκείου. Καλούμε επίσης τις ενώσεις του κλάδου μας σε ενότητα και ετοιμότητα για το σκοπό αυτό.

Η Διοικούσα Επιτροπή.

Αναρτήθηκε από: theologoi makedonias thrakis | Μαρτίου 22, 2011

Ο σύνδεσμος με χαρά δημοσιεύει το κείμενο-απάντηση του μέλους του Συνδέσμου μας, καθηγητή της Ιστορίας του Ελληνισμού της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., κ. Αθανασίου Καραθανάση, σε όσα έχουν παρουσιαστεί από τον τηλεοπτικό σταθμό «ΣΚΑΙ», σχετικά με το ρόλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας στους αγώνες του Έθνους.

 Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Το 1453, με την Άλωση, το Γένος εισήλθε σε μακρά περίοδο δουλείας αλλ’ εσώθη υπό την σκέπην της Εκκλησίας και το Πατριαρχείο κατέστη σύμβολο ενώσεως στις ιδέες της πίστεως και της πατρίδος ως κέντρο εθνικής περισυλλογής. Αυτό ήταν το υπεύθυνο εθνικό κέντρο έναντι του Οθωμανού κατακτητού, εκμεταλλευόμενο και τα παραχωρηθέντα υπό του Μωάμεθ Πορθητή προνόμια στον πρώτο Πατριάρχη του δούλου Γένους Γεννάδιο Σχολάριο. Τοιουτοτρόπως, συνέστησε σχολεία με πρώτη την Πατριαρχική Ακαδημία Κωνσταντινουπόλεως το 1454 επί των ερειπίων της Κωνσταντινουπόλεως, συνέστησε την κοινοτική οργάνωση, τις περιώνυμες κοινότητες της Τουρκοκρατίας, των οποίων επικεφαλής ήταν ο εκάστοτε τοπικός επίσκοπος ή στην ύπαιθρο οι ιερείς, σε μία πρωτόφαντη δημοκρατική οργάνωση. Συνετελέσθη, κατά ταύτα και απετελέσθη γύρω από την Εκκλησία πνευματικός και διοικητικός οργανισμός που προστάτευε τους πιστούς από το μίσος και τις αδικίες των Μουσουλμάνων που καταπατούσαν αυθαιρέτως με διάφορες προφάσεις κάθε δίκαιο και προνόμιο των Χριστιανών. Η βαρεία δουλεία ελαφρύνθηκε με την βοήθεια της Εκκλησίας, η οποία, ούτως ή άλλως υφίστατο πρώτη αυτή τις αυθαιρεσίες των Οθωμανών.

    Έμοιαζαν οι πρώτες δεκαετίες μετά το 1453 με τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες και τα μαρτύρια των πρώτων Χριστιανών˙ πατριάρχες, αρχιερείς, ιερείς, λαός, μαρτυρούσαν σχεδόν καθημερινά. Μες απ’ αυτήν την οδύνη εμφανίσθησαν οι νεομάρτυρες των οποίων η θυσία φθάνει ως το 1922 στην φωτιά και την αντάρα της Μικρασιατικής Καταστροφής. Και υπό αυτήν την κατάσταση των πραγμάτων παρουσιάσθη και το φαινόμενο των κρυπτοχριστιανών, εκείνων δηλ. που δεχόμενοι εξωτερικώς το Ισλάμ διεφύλατταν εις το βάθος της ψυχής τους την χριστιανική πίστη. Τα τοπικά γεωγραφικά όρια από το 1453 ως το 1922 ήρθησαν διά της Εκκλησίας, καθ’ όσον τους Χριστιανούς ένωνε η πίστη, η οποία σφυρηλατούσε και την εθνική συνείδηση, αφού η Εκκλησία διεκράτησε την πνευματική ελευθερία των δούλων Ελλήνων, αναζωογόνησε την εθνική παράδοση και κρυφίως ή φανερώς ενίσχυε το όραμα της ελευθερίας. Μετά μάλιστα την ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571 οι Μητροπολίτες Μονεμβασίας Μακάριος Μελισσηνός, ο Ρόδου, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο Νάξου και Μυτιλήνης, τίθενται επικεφαλής επαναστατικών κινημάτων˙ οι περισσότεροι μάλιστα, όπως και πολλοί ιερείς έχουν τραγικό τέλος -παλουκώνονται ή σφαγιάζονται με γιαταγάνια. Τον Ιούνιο του 1576 σημειώνονται νέες επαναστάσεις στην Μακεδονία και στα νότια Βαλκάνια, όπου πρωταγωνιστούσαν ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Ιωακείμ, ο Βελεσσών Φώτιος, ο Βελεγράδων στην Β. Ήπειρο Νεκτάριος και ο Καστορίας Σωφρόνιος˙ ζητούν μάλιστα την βοήθεια του ηγέτου των Δυτικών Don Juan de Austria, αλλά μάταια. Στην ίδια γραμμή κινήθηκε και ο Μητροπολίτης Δαλματίας, Ιταλίας, Αμβρακίας, Σικελίας Τιμόθεος που πίεζε τον Πάπα Πίο Ε΄ να συνασπίσει τις χριστιανικές δυνάμεις κατά των Οθωμανών.

    Αλλά και οι διάδοχοί τους, ο Αχρίδος Αθανάσιος από την Μάνη και ο Νεκτάριος, προσπαθούν να ξεσηκώσουν τους Χειμαρριώτες το 1596, ενώ λίγο νωρίτερα, το 1582, ο πρωτοπαπάς Μάνης Μουρίσκος πράττει το αυτό συνεννοούμενος με τους Ισπανούς. Στα βόρεια Βαλκάνια μετά το 1597 ο Μητροπολίτης Τυρνόβου στην Βουλγαρία Διονύσιος Ράλλης συνεργαζόταν με τον Βαλκάνιο ήρωα Μιχαήλ Γενναίο ξεσηκώνοντας τους βαλκανικούς λαούς. Λίγο αργότερα το 1601 ο πρώην Μητροπολίτης Λακεδαιμονίας Χρύσανθος Λάσκαρις και ο διάδοχός του Διονύσιος συνεννούνταν με τον δούκα του Nevers Κάρολο Γονζάγα και οργάνωναν νέο επαναστατικό κίνημα με τους Μανιάτες και λοιπούς Πελοποννησίους.

   Και φυσικώ τω λόγω η Εκκλησία ήταν η πρωτοστάτις δύναμις των επανειλημμένων εθνικών εξεγέρσεων και θα αναφέρουμε, μεταξύ των άλλων, την τολμηρή επανάσταση του 1600 και 1611 του Μητροπολίτου Τρίκκης – Λαρίσης Διονυσίου, Φιλοσόφου, κατά την οποία, πλην αυτού και άλλων αρχιερέων και κληρικών, μαρτύρησε και ο επίσκοπος Φαναρίου και Νεοχωρίου Σεραφείμ. Ήταν η εποχή που στον Οικουμενικό Θρόνο ευρισκόταν ο ιεροεθνομάρτυς Κύριλλος ο Λούκαρις που αγωνιζόταν κατ’ εκείνη την εποχή και κατά της διεισδύσεως των Καθολικών στην Ελληνική Ανατολή, οι οποίοι με τους Ιησουίτες, έκλεπταν τις ψυχές των υποδούλων. Τελικώς ο Λούκαρις υπέστη μαρτυρικό θάνατο από τους γενιτσάρους, συνεργεία των Ιησουιτών. Και ενώ οι Έλληνες άρχισαν τις απόπειρες εξεγέρσεως και άρχισε και η μακρά γραμμή απαγχονισμών και στραγγαλισμών Πατριαρχών και αρχιερέων ως ο Πατριάρχης Παρθένιος Β΄ το 1650, το 1657 ο Παρθένιος Γ΄ και το αυτό έτος ο Γαβριήλ και ο εκ Βερροίας Κύριλλος Κονταρής. Και ήταν η εποχή που η Εθναρχούσα Εκκλησία στρεφόταν προς την ομόδοξη Ρωσία ιδιαιτέρως από της εποχής του Κυρίλλου Λουκάρεως, ως προκύπτει και από την αλληλογραφία του με τους Ρώσους τσάρους. Και ήταν ο αυτός Πατριάρχης και οι διάδοχοί του που προστάτευσαν όχι μόνον τον Ελληνικό λαό, αλλά και τους ομοδόξους Βαλκάνιους και Ρώσους από την λύμη της Ουνίας, η οποία, ως μη ώφειλε, δραστηριοποιείται και μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού στις χώρες αυτές. Ο αυτός Κύριλλος Λούκαρις και οι διάδοχοί του, αλλά και οι Πατριάρχες Ιεροσολύμων, με κύριους πρωταγωνιστές τον Δοσίθεο Νοταρά (+ 1707) και τον ανεψιό του Χρύσανθο, προστάτευσαν τα ιερά προσκυνήματα στην Παλαιστίνη, μέσω μάλιστα και του εξ απορρήτων Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου.

    Και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων απετέλεσε, και αποτελεί τόπον προσκυνήματος, όπου συχνά μετέβαιναν Έλληνες προσκυνητές (οι χατζήδες), για να αντλήσουν δύναμη από τον Πανάγιο Τάφο και σε ανταπόδοση ήταν η ίδρυση μετοχίων σχεδόν πανταχού της Ελλάδος˙ από την άλλη, οι Πατριάρχες Ιεροσολύμων, ευρισκόμενοι συχνά στην Ελλάδα και στις βαλκανικές χώρες, ενίσχυαν την πίστη των χριστιανών, αλλά και το εθνικό φρόνημα των υποδούλων, ως επί παραδείγματι ο πολύς Δοσίθεος Νοταράς που επί εικοσαετία συνήγειρε τους βαλκανικούς λαούς κατά των Οθωμανών την περίοδο 1680 – 1700 και εφεξής. Από την Εκκλησία εκπορευόταν η πνευματική  και εθνική αναγέννηση και φυσικά αυτή επλήρωνε, πρώτη σταυρούμενη, την Οθωμανική εκδίκηση. Κατά την απελευθέρωση της Πελοποννήσου της περιόδου 1685 – 1715 από τους Βενετούς, πρώτο ρόλο είχαν οι κληρικοί όχι μόνον οι καταγόμενοι από την Πελοπόννησο, αλλά και αρκετοί από την Ρούμελη και την Κρήτη. Μεταξύ αυτών κυρίαρχη θέση κατέχει ο επίσκοπος Σαλώνων Φιλόθεος, ο μάρτυς Μητροπολίτης Κορίνθου Ζαχαρίας (+ 1684), ο Μαΐνης Παρθένιος, ο Ρέοντος και Πραστού Ιάκωβος Σαλούφας, ο Λαρίσσης Μακάριος , ο Θηβών Ιερόθεος, ο Αθηνών Ιάκωβος αλλά και οι Κασσανδρείας, Πολυανής και Λήμνου. Λίγο νωρίτερα στον Κρητικό πόλεμο (1645 – 1669) εκατοντάδες ήσαν οι ιερείς και οι μοναχοί που θυσιάσθηκαν πολεμώντας κατά των Τούρκων, ως οι Γεράσιμος Βλάχος, μέγιστος φιλόσοφος και θεολόγος της εποχής, Βαρθολομαίος Συρόπουλος, οι Μπουνιαλήδες. Την παράδοση της θυσίας τους επανέλαβε ο Κρητικός κλήρος στο Αρκάδι διακόσια χρόνια αργότερα.

     Στα Ορλωφικά του 1768 – 1770 μετείχε ενεργώς η Εκκλησία διά των τοπικών επισκόπων και του εφησυχάζοντος στο Άγιον Όρος πρώην Κωνσταντινουπόλεως Σεραφείμ Β΄. Σχεδόν όλοι οι επίσκοποι (ο Πατρών Παρθένιος, ο Μεθώνης, ο Καλαμών, ο Καρύστου Ιάκωβος) αλλά και δεκάδες αγιορειτών μοναχών ηύραν τραγικό θάνατο˙ τα αυτά και δεινότερα και ο λαός μας. Και συχνά δίδονταν ποικίλες αφορμές στον Οθωμανό κατακτητή σχεδιάζοντας γενική σφαγή των Ελλήνων ή γενικό εξισλαμισμό, την αιμορραγία αυτή του Ν. Ελληνισμού. Κορυφαία μορφή κατά τα μέσα του 18ου αι. αναδεικνύεται ο άγιος Κοσμάς Αιτωλός, που μαρτύρησε στις 24 Αυγούστου 1779 στην Μουζακιά στο χωριό Καλλικούνταση της Ηπείρου, αγωνιζόμενος σθεναρώς για την στήριξη του δεινοπαθούντος Χριστιανού, την ίδρυση σχολείων, την ηθική και πνευματική αντίστασή του κατά της λαίλαπος του εξισλαμισμού, τον οποίο αντιμετώπισε γενναία λίγο νωρίτερα στην Ήπειρο ο μοναχός Νεκτάριος Τέρπος με το κήρυγμά του και τα βιβλία του που στήριζαν τους Χριστιανούς.

   Τα αυτά ισχύουν και για τα φραγκοκρατούμενα μέρη, τα Επτάνησα, τις Κυκλάδες και την Κρήτη, όπου, παρά την μακροχρόνια ξενική κατοχή, οι Έλληνες κράτησαν την παράδοση με τους πρωτοπαπάδες τους και τον απλό κλήρο επικεφαλής, παρά την πίεση των ρωμαιοκαθολικών.

    Μέγιστος ήταν ο ρόλος, αν όχι ο μοναδικός και ο καταλυτικός, της Εκκλησίας στην ανάπτυξη της παιδείας˙ όλη σχεδόν η ιστορία της νεοελληνικής παιδείας αρχή και τέλος έχει την Εκκλησία: λόγιοι, σχολεία, χειρόγραφα, βιβλία, πνευματική κίνηση αρχίζει και τερματίζει σ’ αυτήν. Από την Μεγάλη του Γένους Σχολή ως το κοινό σχολείο του τελευταίου χωρίου του ευρύχωρου Ελληνισμού η Εκκλησία είναι παρούσα ως κινητήριος δύναμη. Ακαδημία της Πάτμου, η Πατμιάς, Αθωνιάς, σχολεία στην Αθήνα, την Ήπειρο, την Μακεδονία, σχολεία παντού ιδρύονται και ως έγραψε περί το 1768 ο Ιωαννίτης λόγιος Γεώργιος Κωνσταντίνου στα σχολεία αυτά «η ημετέρα διάλεκτος πολιτεύεται και η ευσέβεια της Ανατολικής Εκκλησίας κηρύττεται… και οι διδάσκαλοι σπουδαίοι κοσμούσι τας ομηγύρεις των τε αρχιερέων και των κληρικών και απ’ άμβωνος συνεχώς κηρύττουσι λόγους». Ακόμη και ο αντικληρικαλιστής διαφωτιστής Αδαμάντιος Κοραής δέχεται ότι οι περισσότεροι διδάσκαλοι «των ευρωπαϊκών μαθήσεων» ήσαν ιερωμένοι. Αλλά και αυτού του Νεοελληνικού Διαφωτισμού τα καλά του στοιχεία εισήλθαν στην Ελληνική Ανατολή μέσω της Εκκλησίας και μέσω των στελεχών της ως ο Ευγένιος Βούλγαρις, ο Νικηφόρος Θεοτόκης, οι Μηλιώτες Κωνσταντάς και Γαζής. Παραλλήλως, σειρά ολόκληρη φιλολόγων, θεολόγων, φιλοσόφων έγραφε και στήριζε την Ορθοδοξία, αγωνιζόμενη κατά του Παπισμού αναπτύσσοντας τα φιλολογικά και θεολογικά συγγράμματα, ακόμη και εκλαϊκευμένη θεολογία ως ο Σεβαστός Κυμινήτης στις αρχές του 18ου αι. και ο σχεδόν σύγχρονός του Μελέτιος Συρίγος αγωνιζόμενος κατά του Προτεσταντισμού και του Παπισμού. Στις ακρότητες του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, άνθρωποι της Εκκλησίας αντέταξαν με επιτυχία τον Ορθόδοξο Φωτισμό με εκπροσώπους τον άγιο Αθανάσιο Πάριο και τον Νικόδημο Αγιορείτη, που ήσαν και οι γνήσιοι εκφραστές του γενναίου κινήματος των Κολλυβάδων. Και δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι όλη η νεοελληνική φιλολογία, συλλήβδην η νεοελληνική γραμματεία από του 15ου – τις αρχές του 20ου αι., είναι ουσιαστικώς εκκλησιαστική φιλολογία, αφού οι λόγιοι της περιόδου από την Εκκλησία προέρχονται. Και δεν νοούνταν στον Ελληνισμό της Διασποράς να μην υπάρχει εκκλησία και εφημέριος που αποτελούσαν τον συνεκτικό κρίκο των Ελλήνων αποδήμων, οι οποίοι καλούσαν ιερείς και μοναχούς από την Ελληνική Ανατολή. Οι ιερωμένοι αυτοί συνετήρησαν την πίστη στην Ορθοδοξία με το κήρυγμα και την συνεχή επικοινωνία με τους αποδήμους αδελφούς τους.

    Στην συνάφεια της παιδευτικής κινήσεως του Γένους και του κυρίου αυτής μοχλού της Εκκλησίας θέση έχει και το κρυφό σχολειό, το οποίο συνετήρησε πίστη και εθνική συνείδηση των υποδούλων με διδασκάλους τους απαιδεύτους μοναχούς ή ιερείς και ενίοτε τους πεπαιδευμένους επισκόπους, οι οποίοι με το Ψαλτήρι και την Οκτώηχο μετέδιδαν τα πρώτα γράμματα στα νέα παιδιά υπό το τρεμάμενο φως του κανδηλιού της εκκλησίας. Πανταχού της Ελλάδος ο επισκέπτης – προσκυνητής μπορεί να ιδεί αυτούς τους τόπους στο Πήλιο, στα Άγραφα, στα Ιωάννινα, στην Πελοπόννησο, στα νησιά μας.

    Κατά την Εθνική Παλιγγενεσία η συμβολή της Εκκλησίας ήταν η μέγιστη δυνατή, εφ’ όσον η εμπειρία της από τους αγώνες της ήταν τέτοια, ώστε ήταν αδύνατον να μη λάβει μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα.

     Λέγεται ότι ένας ιερεύς της Κωνσταντινουπόλεως είχε αυτός μόνος μυήσει 15.000 μέλη στην Φιλική Εταιρεία, αλλά και αυτός ο Γρηγόριος Ε΄, ο ιεροεθνομάρτυς, είχε μυηθεί, όπως και ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος Παγκώστας και φυσικά ο Παλαιών Πατρών Γερμανός που ηυλόγησε πρώτος τον Αγώνα του ’21 με το σύνθημα Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος και Ελευθερία ή Θάνατος. Ο αγώνας αυτός ήταν εθνικός και κυρίως θρησκευτικός γι’ αυτό και η Εκκλησία πρώτη αυτή πλήρωσε την οργή του δυνάστη με την θυσία αναρίθμητων κληρικών, με πρώτο τον γηραιό πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ και τους συναγωνιστές του μάρτυρες, τον Θεσσαλονίκης Ιωσήφ, τον Αδριανουπόλεως Δωρόθεο, τον Εφέσου Διονύσιο, τον Τυρνόβου Ιωαννίκιο. Η θυσία τους αυτή προσέδωσε έτι μάλλον θρησκευτικό χαρακτήρα στον απελευθερωτικό αγώνα και οι ήρωες του 1821 ορκίζοντο να εκδικηθούν τον μαρτυρικό θάνατο του Γρηγορίου, ως επιβεβαιούν σύγχρονες των γεγονότων πηγές. Λίγο – πολύ είναι γνωστά τα γεγονότα των πρώτων μηνών μετά την έκρηξη της Ελληνικής Επαναστάσεως στον Μοριά, την Ρούμελη, στην Σμύρνη, την Κρήτη, τα Ιεροσόλυμα, στην Χίο όπου στην Νέα Μονή κατεσφάγησαν 200 μοναχοί και ο Μητροπολίτης Χίου Πλάτων Φραγκιάδης, στην Κύπρο όπου απαγχονίσθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός και οι επίσκοποι, στο Άγιον Όρος που μετείχε ενεργώς στον Αγώνα με τον Υπερασπιστή της Μακεδονίας Εμμανουήλ Παπά, τον Μαρωνείας Κωνστάντιο.

    Το Άγιον Όρος γνώρισε τότε πρωτοφανή αγριότητα, όπως και οι αντιπρόσωποί του στην Θεσσαλονίκη στα θρυλικά αγιορειτικά κονάκια που απηγχονίσθησαν στο Καπάνι με τον επίσκοπο Κίτρους Μελέτιο, τον παπά Γιάννη του αγίου Μηνά, τους προκρίτους της πόλεως. Πολλοί μοναχοί και ιερείς από τα Πριγκηπόννησα του Βοσπόρου έστειλαν, λένε οι Τουρκικές πηγές, χρήματα για τον Αγώνα στους Μακεδόνες, γι’ αυτό συνελήφθησαν και εσφαγιάσθησαν. Και είναι μακρύς ο κατάλογος των επισκόπων που αγωνίσθηκαν και θυσιάσθηκαν σ’ όλην την διάρκεια του Αγώνα, ως ο Βρεσθένης Θεοδώρητος, ο Ανδρούσης Ιωσήφ, ο Ρέοντος και Πραστού Διονύσιος, ο Έλους Κύριλλος κ.ά., ων ουκ έστιν αριθμός. Και ευγνωμονών έκτοτε ο συνεχώς αγωνιζόμενος ελληνικός λαός ανεγνώρισε την προσφορά της Εκκλησίας ψηφίζοντας με τους εκπροσώπους του την 1 Ιανουαρίου 1822 ότι επικρατούσα θρησκεία εις την ελληνικήν επικράτειαν είναι η της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού˙ το αυτό είχε πράξει και η Γερουσία της Ανατολικής Ελλάδος τον Δεκέμβριο του 1821 που ναι μεν διακηρύσσει την θρησκευτική ελευθερία αλλ’ όμως την Ανατολικήν Εκκλησίαν του Χριστού και την σημερινήν γλώσσαν μόνον αναγνωρίζει ως επικρατούσαν θρησκείαν και γλώσσαν της Ελλάδος. Την ίδια ευγνωμοσύνη προς την Εκκλησία έτρεφε και ο πρώτος κυβερνήτης του νεοσύστατου ελληνικού κράτους Ιωάννης Καποδίστριας, την οποία προστάτευσε παντοιοτρόπως βαθύτατα ο ίδιος.

    Στα απομνημονεύματα των αγωνιστών του 1821, ως του Μακρυγιάννη, του Κολοκοτρώνη, του Φωτάκου κ.ά., συχνά – πυκνά αναφέρονται κληρικοί αγωνιστές, αλλά και με πολιτική δράση  στα πρώτα χρόνια του Αγώνα και μετά από αυτόν ως μινίστροι Θρησκείας, Παιδείας, Δικαιοσύνης. Και όταν οι υπόδουλες περιοχές του Ελληνισμού επαναστατούσαν, στην Κρήτη ή στην Μακεδονία ή στην Θράκη πάλιν η Εκκλησία με τους επισκόπους και τους ιερείς της είχε την πρωτοπορία˙ του Αρκαδιού το ολοκαύτωμα και ο επίσκοπος Κίτρους Νικόλαος στην επανάσταση στην Μακεδονία του 1878 ας είναι ως παράδειγμα.

    Η Εκκλησία ήταν και επικεφαλής των μετέπειτα εθνικών αγώνων, ως ο Μακεδονικός Αγώνας της περιόδου 1860 – 1912, οπότε διακρίνεται ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και μετέπειτα Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ ο Μεγαλοπρεπής και οι συνεργάτες του επίσκοποι στην Μακεδονία κατά την πλέον κρίσιμη φάση του Μακεδονικού Αγώνος Χρυσόστομος Καλαφάτης, ο είτα ιεροεθνομάρτυς Σμύρνης, στην Δράμα, Γερμανός Καραβαγγέλης στην Καστοριά, Θεοδώρητος Βασματζίδης στο Νευροκόπι, Ιωακείμ Φορόπουλος στην Πελαγονία, Φώτιος στην Κορυτσά, Γρηγόριος Ζερβουδάκης στις Σέρρες κ.ά. Αυτοί και οι διάδοχοί τους ακολούθησαν τους παλμούς και τα οράματα της Μεγάλης Ιδέας και συνετήρησαν σε χαλεπούς καιρούς την χριστιανική πίστη και την εθνική συνείδηση. Μαζί με αυτούς και οι ταπεινοί και ανώνυμοι στρατιωτικοί ιερείς των βαλκανικών πολέμων και της μικρασιατικής εκστρατείας με κορυφαία τραγική και άγια προσωπικότητα τον Χρυσόστομο Σμύρνης, αλλά και τον Κυδωνιών Γεράσιμο, τον Γερμανό Καραβαγγέλη, παλαιό μακεδονομάχο και μετά το 1914 Μητροπολίτη Αμασείας και φυσικά τον πνευματικό πατέρα του Ποντιακού Ελληνισμού Χρύσανθο Φιλιππίδη, τον κατοπινό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, ο οποίος ως Μητροπολίτης Τραπεζούντος και με πολιτική διορατικότητα κατηύθυνε τις τύχες των Ποντίων μετά το 1914 ως την έξοδο του 1922. Και όλη φυσικά η χορεία των κληρικών, επισκόπων και μοναχών που μετά το 1922 και την προσφυγιά και την εγκατάστασή της στην μητροπολιτική Ελλάδα φρόντισε για να απαλύνει τον πόνο του ξεριζωμού, να οργανώσει την νέα ζωή μες από τα συντρίμμια της ψυχής του πρόσφυγος. Αφού προηγουμένως είχε φροντίσει απ’ άκρου εις άκρον της ευρυχωρίας του Μείζονος Ελληνισμού να υπερασπισθεί το αθώο ποίμνιο από την λύμη των ξένων θρησκευτικών και πολιτικών προπαγανδών που μετά το 1830 και την δημιουργία του νεοελληνικού κράτους είχαν αναπτυχθεί επικινδύνως από την Θράκη ως την Κύπρο και από τα Επτάνησα ως τον Πόντο και την Καππαδοκία.

     Η προσφορά της Εκκλησίας στο Γένος κατά την δραματική δεκαετία 1940 – 1950 έδειξε αυτόν τον ανεπανάληπτο δεσμό της με τον λαό μας: βρέθηκε πρώτη στην γραμμή του μετώπου και πολλοί ήσαν οι στρατιωτικοί ιερείς που έπεσαν στην Ήπειρο ενώ όλοι τους ενίσχυαν το φρόνημα του Στρατού μας: Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος Φιλιππίδης υπήρξε όντως ο εθνικός ηγέτης εκείνης της εποχής, ιδιότητα που συνέχισε και λάμπρυνε η εκρηκτική προσωπικότητα του διαδόχου του Δαμασκηνού Παπανδρέου, ο οποίος έφθασε ως το αξίωμα του Αντιβασιλέως χειρισθείς και πολιτικά ζητήματα, ενόσω υπήρχε πολιτικό κενό. Κατά την διάρκεια της Κατοχής η Εκκλησία οργάνωσε συσσίτια, περιέθαλψε ασθενείς και αναξιοπαθούντες με τον Εθνικό Οργανισμό Χριστιανικής Αλληλεγγύης (ΕΟΧΑ), ενίσχυσε την Αντίσταση κατά του κατακτητού. Τότε επινοήθησαν «η αγία μερίδα», «το πιάτο της μερίδας της αγάπης», «η λογία», «οι αχθοφόροι της αγάπης». Πρόσωπα λίαν αγαπητά στην γενιά μας σημάδευαν με την αυτοθυσία τους την εποχή και έδειξαν τι σημαίνει Εκκλησία για τον λαό μας: Αυγουστίνος Καντιώτης στην Κοζάνη, Λεωνίδας Παρασκευόπουλος στην Θεσσαλονίκη, ο Δεσπότης Ιωακείμ στον Βόλο, ο Γεννάδιος στην Θεσσαλονίκη, ο Παντελεήμων Φωστίνης στην Εύβοια, ο Σπυρίδων Βλάχος στα Ιωάννινα, ο Δεσπότης Σάμου και Ικαρίας Ειρηναίος Παπαμιχαήλ, ο Κορινθίας Μιχαήλ Κωνσταντινίδης, ο αντιστασιακός του ΕΔΕΣ Σεραφείμ Τίκας, ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, ο Ηλείας Αντώνιος, ο Κοζάνης Ιωακείμ στο ΕΑΜ.

     Και δεν είναι ολίγοι εκείνοι που θυσιάσθηκαν κατά την αδελφοκτόνο σύρραξη της περιόδου 1946 -1949 συνθέτοντας το Σύγχρονο Συναξάρι Ιερομαρτύρων και Εθνομαρτύρων κληρικών, -μία πρώτη καταγραφή τούς ανεβάζει στους 536.

     Αυτή είναι εν ολίγοις η προσφορά του κλήρου μας στον λαό μας, είναι τα ματωμένα ράσα των αγώνων και του Γολγοθά, αλλά και το φως το ανέσπερον της παιδείας, του πολιτισμού και της παραδόσεως. Είναι η Εκκλησία της θυσίας και της Αναστάσεως, του πάθους και της λυτρώσεως˙ η Εκκλησία των αγίων κληρικών μας, ως λίγο παλαιότερον του αγίου Γρηγορίου Ε΄ και σχεδόν στους καιρούς μας του αγίου Χρυσοστόμου Καλαφάτη, του Σμύρνης. Μη λησμονούμε ποτέ τον ποιητή που μ’ ένα στίχο του αφήνει παρακαταθήκη στον λαό μας:

     Μη λησμονείτε το σχοινί, παιδιά, του Πατριάρχη.

                             ΑΘ. Ε. ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗΣ

                              Καθηγητής   Α.Π.Θ.

« Newer Posts - Older Posts »

Kατηγορίες